Doei Leukemie!

Afgelopen woensdag ben ik naar het ziekenhuis geweest voor een nieuwe beenmergpunctie. Dood zenuwachtig was ik. Want de afgelopen twee beenmergpuncties waren totaal niet om over naar huis te schrijven. Ik moest om 08:00 aanwezig zijn. Mooi dacht ik, dan kijk ik er niet de hele dag tegenaan. Zo gezegd zo gedaan. Om 08:30 was het gebeurd en het is me gelukkig reuze meegevallen. Fijn is het natuurlijk nooit en ik heb er nog 3 op de planning staan, maar dit was te doen. Ze hebben een beenmergpunctie gedaan om te kijken of kuur 1 zijn werk goed heeft gedaan namelijk: de Leukemie weghalen. Gisteren moest ik op gesprek komen bij een van mijn artsen en zou ik de uitslag krijgen. Als het weg is gaan we beginnen aan kuur 2. Als het niet weg is zou ik een probleem hebben en weer zware chemo krijgen. En dat was wel het laatste waar ik op zat te wachten.

15:40 had ik de afspraak. Weer doodzenuwachtig natuurlijk. Voordat ik de afspraak had werd ik nog gecontroleerd. Bloeddruk meten, wegen, koorts opmeten, en er werd een hartfilmpje gemaakt. Mijn bovendruk was 151! Die is nog nooit zo hoog geweest. Oh zegt de verpleegster; “ben je zenuwachtig?” Ik antwoordde lachend: “nou een beetje!” Toen was het moment daar. Mijn moeder naast me. Mijn arts, die tevens ook de beenmergpunctie de dag ervoor had gedaan zei letterlijk gelijk: “De punctie uitslag is top! Het is weg!” Pfffff ontlading! Hij vertelde mij dat ze met de microscoop zo goed als niks meer van de Leukemie konden zien. Er zit in verhouding nog een héél klein beetje maar dat komt vaker voor vertelde hij mij. En dan praten we over zo’n klein beetje dat de verwachting is dat dit na kuur 2 echt helemaal weg is. Dus maandag start mijn tweede kuur. Ik krijg dan weer chemo en de maandelijkse ruggenprik. Ik heb jullie al verteld dat kuur 2 poliklinisch is. Dus ik hoef maar 1 keer per week in het ziekenhuis te zijn voor de chemo.

Bizar eigenlijk he. Hoe acuut het in mijn lichaam kwam, zo acuut is het er ook weer uit. Wat ook bizar is, is dat het gisteren exact 6 weken geleden is dat ik de diagnose Acute Lymfatische Leukemie kreeg. En toen ik die diagnose kreeg had ik niet gedacht dat het binnen 6 weken weg zou zijn. Op de dag na. Dat is ook de foto die jullie zien. Gisteren exact 6 weken geleden op de dag van de diagnose. Aan de bloedtransfusies. Ik had sowieso een heel ander beeld bij het behandelplan trouwens. Nou is het behandelplan voor elk individu anders maar ik had er echt een hele andere voorstelling van. Gisteren hebben we ook mijn verdere behandelplan besproken. Maar dat leg ik jullie later uit. Ik ben er nog lang niet, maar ik ga er nu met extra goede moed tegenaan!