Like a model

Een paar weken geleden werd ik door een vroegere vriendin van mij getagt in een oproep bericht op Facebook. Het was een bericht van een jonge meid die ‘modellen’ zocht om te fotograferen voor haar eindopdracht van haar fotografie opleiding. Er was wel een klein detail; de modellen moesten kaal zijn. Ja jullie lezen het goed, kaal. En laat ik dat nou net zijn. De voorwaarden waren om met én zonder pruik voor de lens te verschijnen. Tevens worden de foto’s als posters geëxposeerd namens stichting haarwens. Jullie begrijpen dat ik hier geen seconde overna hoefde te denken. Echt iets voor mij. Dus zo gezegd zo gedaan. Afgelopen donderdag avond was het zover.

De shoot vond plaats in Ede. Dat is waar ik zelf oorspronkelijk vandaan kom. Mijn moeder Joke en tweelingzus Lisa wonen daar nog. Ik ben woensdag middag naar ze toegegaan en ben daar blijven slapen. Gezellig, maar ook lekker makkelijk als ik donderdag toch in Ede moest zijn. Ede is zo’n 30min rijden vanaf Dieren. Dus het ligt niet echt om de hoek. Toen ik 3 jaar geleden naar Dieren verhuisde had ik het daar ontzettend moeilijk mee. En tot op de dag van vandaag nog. Zeker in mijn huidige situatie nu. Ik ben zelf een moeders kindje, en mijn zus is echt mijn wederhelft dus ik vond het heel fijn om weer even bij ze te zijn.

De shoot was om 19:30. Ik had die dag zelf niet veel geks gedaan. Horror films gekeken en spelletjes gedaan met mijn moeder. Gewoon relaxt. Als ik teveel doe op een dag weet ik dat ik s’avonds niks waard ben. Ik was al geen avond mens maar met mijn ziekte nu al helemaal niet. Dus ik dacht ik doe rustig aan. Maar na het avond eten ging het toch mis. Hij kickte ineens in. Ik werd onbeschrijfelijk moe en kreeg hele heftige hoofdpijn (beginnend migraine) maar ik dacht ik moet gaan. Ik wil dit zo graag doen. Dus ik ben wel gegaan. Samen met Lisa en Leander. Ik moest goed doorbijten en was niet de aanwezige sociale Emily die ik normaal ben. Dus ik hoop dat dat niet te zien is op de foto’s. Op zulke momenten baal ik wel extra hard. Ik word er dan weer aan herinnert wat kanker met een mens doet en dat je zelf helemaal nergens invloed op hebt. En dat is soms lastig. Want ik wil me niet anders voelen dan anderen. Maar helaas is de realiteit nou eenmaal zo. Het speelt ook mee dat mijn gezicht heel erg is opgezet door de prednison en dat vind ik echt vreselijk. Ik vind mezelf momenteel niet mooi. Terwijl ik dat wel altijd vond. Ze liet een paar foto’s zien op de camera en het was alsof ik naar een vreemde keek. Elke dag zie ik mezelf. Zonder piercings, kaal, en met een dikke kop. En dat maakt me verdrietig. Ik wil er niet uitzien als kankerpatiënt. Maar zoals ik een tijdje geleden al zei: er valt niks te eisen. Dus ik moet het er maar mee doen. Ik ben wel heel benieuwd hoe de foto’s uiteindelijk zijn geworden. En ik heb het vermoeden jullie ook. Dus hierover hopelijk binnenkort meer!