Werd vervolgd…

De titel zegt het al. Mijn verhaal van vorige week kreeg nog een extra staartje. Op een gegeven moment begon ik last van een klier in de linker kant van mijn keel te krijgen. Aangegeven bij de arts en verpleging, verder niet veel mee gedaan. Daarna kreeg ik last van mijn neus. Ik had een paar nachten daarvoor overgegeven en voelde toen een hele scherpe pijn in mijn linker neusgat. Maar dat trok daarna weer weg. Een paar dagen later kreeg ik er pas last van. Aangegeven bij de arts en verpleging, niet veel mee gedaan. Toen kreeg ik ontzettende hoofdpijn twee dagen lang. Ze wilden mij er eerst niks voor geven qua paracetamol o.i.d. omdat ze mijn koorts goed in de gaten wilden houden. Maar ik vertelde dat het echt niet ging dus gelukkig heb ik daarna paracetamol gehad. De dagen erna werd van beiden plekken de pijn steeds erger maar er werd nog steeds niet veel mee gedaan.

Nadat de hoofdpijn weggetrokken was kreeg ik pijnscheuten in de hele linker kant van mijn gezicht. (De kant waar ook de klier en pijn in mijn neusgat zit) Naar mijn kaak, wang, oor en hoofd. Alles deed zo’n pijn dat kan ik bijna niet omschrijven. Ik bleef maar huilen en overgeven van de pijn. In de tussentijd werd ik overgeplaatst naar een twee persoons kamer. En zelfs mijn kamergenoot zei dat hij dit echt niet normaal meer vond en ik hier wat aan moest doen. Ik had natuurlijk weer lopen kleppen met hem als ik geen pijn had, dus op momenten dat ik wel veel pijn had schrok hij. Want dan ben ik echt uitgeschakeld. Hij had ook wel gelijk, maar wat moest ik dan? Ik had het al meerdere keren aangegeven bij verschillende verplegers en artsen. Een paar dagen geleden ben ik weer over verhuisd naar een twee persoons kamer maar ik lig nu wel alleen. Afgelopen woensdag kwamen Leander en onze beste vriend Luuc langs en die zagen gelijk dat het foute boel was. Zij hebben mij nog nooit in zo’n pijn gezien. Ik was er klaar mee, voelde mij niet gehoord en wilde nu ook dat er echt wat aan gedaan zou worden.

Maar ik vind dat moeilijk. Al zullen velen van jullie denken die zet daar de boel wel even op stelten. Klopt, maar ik ga liever niet tegen artsen in. Omdat ik dan denk zij zullen het wel weten. Terwijl dat hartstikke naïef is, want zij weten helemaal niet alles. En zeker niet hoe ik mij voel. Artsen zijn ook maar gewoon mensen. Nadat Leander woensdag avond nog is bijgesprongen door te zeggen vergis jullie niet in Emily’s pijngrens want het duurt echt heel lang voordat zij aangeeft dat ze pijn heeft. Ze houdt het nou eenmaal onnodig lang uit, ze heeft niet voor niets weken met een HB van 2,4 doorgesjouwd. Dat betekend niet dat ik het aan kan. Ik wil gewoon niet zeuren. “Want pijn is voor watjes. En ik ben geen watje.” Zo gaat dat in mijn hoofd. Al 22 jaar. En dat is mijn grote valkuil, ik weet het. En daar heb ik na weer een goed gesprek met mijn psycholoog hier ook echt wel van geleerd. Om toch nog een beetje een lang verhaal kort te maken wat er nou aan de hand is. 2 CT scans, 1 MRI scan, 1 internist, 2 neurologen en 2 kno artsen verder zijn ze achter het volgende gekomen; ik heb een ontstoken klier in mijn keel, een grote bloedkorst in mijn neus tegen mijn tussenschot aan wat constante druk veroorzaakt en in de linkerkant van mijn gezicht zijn mijn 3 hoofdzenuwen geïrriteerd/ontstoken. Ze vonden het achteraf dus niet zo gek dat ik zo’n pijn aan mijn gezicht had. Ze hebben mij 3x per dag antibiotica via mijn infuus gegeven en pijnstillers. Verder heb ik heel veel gekoeld met een ice-pack zodat het verdoofd werd. Mijn neus wordt 3x per dag met 2 pure zoutoplossingen doorgespoten en tevens wordt de korst ingesmeerd in de hoop dat hij week wordt en los laat. Met mijn witte bloedcellen (afweersysteem) gaat het ook goed! Na bijna 2 weken zijn ze gestegen van onmeetbaar en dus lager dan 0,01 naar nu 2,0! Wat betekend dat mijn koorts zo goed als verdwijnt en mijn lichaam bezig is met de infecties opruimen. Als het goed is mag ik morgen eindelijk naar huis. Dan willen ze nog 2 weken wachten met de start van kuur 3 om mij en mijn beenmerg goed bij te laten komen. Maar tegen die tijd vertel ik jullie uiteraard meer.