Fotoshoot

Een tijdje geleden heb ik jullie verteld dat ik een fotoshoot heb gehad voor een meid die voor haar eindexamen opdracht van haar fotografie studie opzoek was naar kale vrouwen. En de bedoeling was dat je met én zonder pruik voor de lens verscheen. Tevens worden deze foto’s afgebeeld en geëxposeerd voor stichting haarwens. Ik had er mega veel zin in. Ook al heb ik mij nog nooit in mijn hele leven zo lelijk gevoeld. Ik had een ontzettend dikke kop gekregen door de prednison. En ook mijn lichaam was helemaal anders geworden door de prednison en het lange en vele liggen in quarantaine. Maar ik dacht ja, dit is wel wat kanker met je doet en dat moeten mensen ook zien.

Ik heb ondertussen alle foto’s binnen gekregen. Los van het feit dat de foto’s ontzettend mooi gemaakt zijn, kan ik ze niet mooi vinden. Ik zie totaal niet Emily en met die confrontatie heb ik het nog steeds heel moeilijk. Gelukkig is mijn prednison hoofd een heel stuk minder geworden in de tussen tijd en is mijn lichaam aardig bijgetrokken. Maar als ik de foto’s zie, zie ik wel echt een vrouw die ziek is. En als ik iets niet wil, is dat mensen aan mij zien dat ik ziek ben. Je krijgt toch bepaalde blikken of mensen gaan ineens overdreven aardig doen. Doe normaal. Ik ben nog gewoon Emily hoor. En ik krijg nog steeds de opmerkingen “Dit is maar tijdelijk, dat trekt wel weer bij” of “Wees blij dat ze je kunnen helpen, dan staat je uiterlijk toch op de tweede plaats”. Klopt. Klopt helemaal. Maar ik kan jullie vertellen dat ook dit deel van het ziek zijn heel heftig is voor mij persoonlijk.

Maar nou moet ik ook eerlijk zeggen dat het bij mij ergens vandaan komt. Ik ben geboren met een grote donkere pigment vlek precies over de helft van mijn lichaam. Van voren naar achteren. Daar ben ik als kind en tiener veel mee gepest. En voornamelijk ook heel erg veel aangestaard. Tot op de dag van vandaag gebeurd dat nog. Vorig jaar zijn Leander en ik naar Spanje op vakantie geweest en ik werd continu aangestaard als ik in bikini liep. Een vreselijk gevoel is dat. En dat herbeleef ik nu weer doordat ik er nu “ziek” uitzie. En dat is het meest vreselijke gevoel wat er is (voor mij). Maar goed, ik ben er natuurlijk op getraind mij er niet teveel van aan te trekken. En gezond en beter worden is ook veel belangrijker. Maar stiekem kan ik niet wachten totdat ik mijn eigen gezicht en lichaam weer terug heb.