Update

Het is alweer een week geleden dat ik met spoed werd opgenomen in quarantaine. In de tussen tijd is er niet erg veel veranderd eigenlijk. Mijn bloedwaarden zijn nog steeds erg slecht en ik krijg met regelmaat transfusies. Ik kom ‘de dip’ dus weer heel slecht uit. In eerste instantie dachten ze dat het onder andere door de bloedbacterie kwam. Maar die hebben ze goed kunnen onderdrukken met de antibiotica. Ik kreeg afgelopen dagen wel erge benauwdheid klachten en moest een paar keer aan het zuurstof. Ze hebben begin deze week meerdere ECG’s gedaan, en een longfoto op bed omdat mijn waarden zo slecht waren dat ik niet over de gang mocht. Ook best een ervaring apart maar daar kwam uiteindelijk niks uit dus hebben ze eergisteren een long CT-scan gemaakt omdat ze een longembolie wilde uitsluiten. Gelukkig is dat er niet uitgekomen maar ze zagen wel wat vage plekjes op mijn longen zitten. Wellicht een schimmel. Dus daar krijg ik nu preventief antibiotica voor.

Doordat ik momenteel slecht eet (omdat het eten hier gewoon weg niet te eten is) moest ik aan de magnesium en kalium pomp. De magnesium is er inmiddels vanaf en de kalium mag er misschien vandaag af. Vandaag kwam 1 van mijn artsen mij vertellen dat ze een idee hebben waarom ik zo slecht uit de dip kom. Dat heeft alles te maken met een bepaalde medicatie die ik af en toe moet slikken. Zo ook afgelopen kuur. Bij deze medicatie is er bij mensen een percentage van 10% die door andere of verschillende chromosomen anders reageert op deze medicatie dan dat de bedoeling is. En nu verwachten ze dat ook bij mij. Dus zodra mijn witte bloedcellen weer een beetje opkomen gaan ze dat testen. Met alle eerlijkheid hoop ik dat dat eruit komt. Dan weten we nu wat de echte oorzaak was, en kunnen we er rekening mee houden in de toekomst.

Dit is nu voor het eerst dat ik opgenomen ben sinds Leander en ik uit elkaar zijn en dat valt mij best heel erg zwaar. Ik had altijd zoveel steun aan hem. Vooral als ik de hele dag alleen was geweest en hij dan s’avonds nog even langskwam, ik vond dat altijd zo fijn. Hem even vasthouden, aan hem ruiken. Eigen. Zulke stomme dingen. Achteraf heb ik hem dat misschien niet vaak genoeg gezegd of duidelijk gemaakt. Maar nu is het over. Soms hoor ik de sluis opengaan en moet ik zelf nog even beseffen dat het Leander niet is maar iemand voor de kamer ernaast. Of de man van mijn kamergenote die haar dan liefde vol komt begroeten. Dat is best verdrietig en dat duurt nog wel een hele tijd voordat ik dat verwerkt heb.