Weer thuis

Na bijna 2 weken ongepland opgenomen te hebben gelegen ben ik weer thuis. Er is veel gebeurd. Zoals ik ook al in mijn vorige blogs heb beschreven. En dat was niet makkelijk. Maar ik probeer de kracht weer te vinden om door te gaan. Een paar dagen geleden zag ik continu vlekjes voor mijn ogen. Vooral als ik op mijn tablet of mijn telefoon zat zag ik de woorden bijna niet. Dus ik gaf dat aan bij de verpleging en arts. Er is toen een oogarts langs geweest om naar mijn ogen te kijken. Hij zag al meteen dat ik allemaal bloedinkjes in mijn ogen had. Hij vroeg of ik dingen anders deed of opgemerkt heb dan normaal. Ik zei nee geen idee. (Wist hij veel dat ik de laatste weken bijna elke dag de ogen uit mijn kop gejankt heb) Hij zei tegen mij dat het ook zou kunnen liggen aan een laag HB (Klopt, want toen ik net Leukemie had, zag ik ook heel veel vlekken en toen was mijn HB 2,4) of lage bloedplaatjes. Maar ik had toevallig die ochtend al gehoord dat die waarden prima waren. En dat vertelde ik hem. Toen vertelde hij mij iets waardoor het helemaal doorsloeg in de bovenkamer.

Hij zei tegen mij “Het zou ook goed kunnen zijn dat het de Leukemie is” …. kortsluiting. Ik ben namelijk al 6 maanden “schoon”. Hij gaat weg, ik blijf in totale paniek achter. Ik roep de verpleegster erbij en vraag of ik zo snel mogelijk een van mijn eigen artsen kan spreken. Maar dit was rond 19:30 dus zij waren al naar huis. Mijn verpleegster verzekerde mij ervan dat ze zo snel mogelijk een van mijn artsen hierover zou bellen die avond. Het uur leek echt voorbij te kruipen. De minuten leken stil te staan. Ik was zo vreselijk bang. Ik probeerde rustig te blijven maar ik lag daar echt als klein meisje doodsangsten uit te staan in bed. Er ging van alles door mijn hoofd. Wat er allemaal zou moeten gebeuren en wat er allemaal uitgesteld zou moeten worden. En dan nog het idee dat de Leukemie dan weer terug zou zijn. Echt vreselijk. Toen kwam eindelijk de verpleegster terug en had een van mijn artsen gesproken. Met het nieuws dat het absoluut geen Leukemie kan zijn. Hoe haalt de oogarts het in zijn hoofd moest ze er nog bij zeggen van de arts. Hij was ook echt in alle staten want zoiets zeg je niet tegen een patiënt. En al dénk je het, bespreek het dan niet met mij maar met mijn arts. Zoals het hoort. En bezorg mijn geen hartverzakking. Ik sprak de arts er de volgende ochtend zelf over en hij zei ik kan zo haast niemand jou meer laten onderzoeken van buiten de afdeling. Maar gelukkig viel het allemaal mee uiteindelijk en heb ik wat extra bloedplaatjes gekregen. Ik zie de vlekjes nog steeds maar niet meer zo aanwezig als eerst.

Ik ben ook weer herenigd met mijn dierbaarste bezit; mijn hondje Chloe. De meeste mensen zullen haar wel kennen maar ze is een ontzettend ondeugend dwergkeesje van bijna 3 jaar. Ik heb haar voor het eerst gezien toen ze 3 weken was en ik heb haar in Februari 2017 opgehaald toen ze nog maar 8 weken was. Dus ik heb haar al vanaf heel klein. Ik ben zó gek op haar. Aan haar heb ik ook veel steun want ze voelt het altijd wanneer ik verdrietig ben. Dwergkeesjes staan er om bekend dat ze vals en snauwerig kunnen zijn. Chloe is dat van aard totaal niet. Tuurlijk heeft ze soms haar momentjes, maar ze is echt geen standaard dwergkees. Ze komt altijd bij mij zitten, het liefst elke seconde van de dag als het aan haar lag. Zij gaat overal waar ik ook ga. Ze kan niet zonder mij. En ik zal ook nooit meer zonder mijn kleine fluff kunnen.