DOEI chemo

Afgelopen dinsdag heb ik dan eindelijk mijn ALLER laatste chemo gehad. En dat voelde super fijn! Het is heel gek dat ik op deze manier steeds meer dingen afsluit. Omdat ik met mijn hoofd eigenlijk nog midden in het traject en in die drive zit. Terwijl ik al aan het einde ben van dit stuk traject. Helaas ben ik uiteindelijk toch wel erg ziek geworden. Maandag al. Ineens kickte hij in. Ik kreeg eerst ontzettende hoofdpijn en daar kreeg ik oxycodon voor. Maar wat we met zijn allen even vergeten waren is dat ik op die medicatie heel heftig reageer in mijn hoofd. Dus ik kwam weer in een ‘bad trip’ terecht zoals ik dat noem. De volgende dag dacht ik dat het beter ging, en ben ik naar de badkamer gegaan om een poging te doen tot wassen/douchen. Gelukkig was mijn verpleger op dat moment in mijn kamer. Ik riep hem vanaf de badkamer, hij deed de deur open en zag gelijk dat het foute boel was. Snel belde hij een andere verpleger en hebben ze mij samen uit de badkamer getild. Wat een gedoe weer. Ik was dus de rest van de dag nog steeds helemaal van slag.

Ik heb de afgelopen dagen vooral veel last gehad van dikke, kapotte en pijnlijke slijmvliezen in mijn mond. Erge misselijkheid waardoor ik ook veel moest overgeven en ik kreeg op en af koorts. Uiteindelijk bleek er een bacterie in mijn lijn te zitten waardoor de koorts elke keer een beetje zat te schommelen. Dus toch. Maar er is nog niet heel veel aan de hand. Pas als ze de bacterie voor de tweede keer kweken moet de lijn eruit gehaald worden en moet hij opnieuw geplaatst worden. Laat dat alsjeblieft niet zo zijn. Voor de zekerheid heb ik eergisteren een CT scan gehad van mijn longen of daar niet perongeluk een bacterie zit. Maar die uitslag daarvan was gelukkig goed. Sinds gisteren ochtend heb ik ontzettend veel last van mijn keel. Het deed al wel pijn, maar nu is het op een punt dat ik niet meer zelfstandig kan eten. Drinken doe ik met hele kleine slokjes en is even goed doorbijten maar het probleem is, is dat slikken alleen al bijna niet meer gaat. Je hoort het ook aan mijn stem. Net Kim Feenstra, vreselijk! Vandaar dat ze mij nu voeding via mijn lijn geven. Ook zit ik weer aan een morfine en kalium pomp. Naast alle antibiotica en vocht wat ik al kreeg. Mijn infuuspaal is behoorlijk vol dus.

Volgens protocol moest ik vanaf dag +1 na transplantatie tot dag +5 aan een monitor s’nachts. Echt heel vervelend! Ik word dan aan allemaal snoeren aangesloten waarmee ze mij s’nachts in de gaten kunnen houden vanaf een afstandje. Nou is dat niet zo erg maar bij elke beweging die ik maak gaat dat ding af. En als ik moet plassen moet ik mij van alles loskoppelen en dan ook nog met die infuuspaal erbij. Daarnaast moeten ze s’nachts ook nog verschillende medicatie aansluiten en gewone controles doen. Dus ik heb afgelopen dagen zo slecht geslapen. En dat helpt natuurlijk ook niet echt om mij beter te voelen. Hopelijk gaat het aankomende dagen beter. Ik zit vandaag op dag +8 dus vanaf eergisternacht hoefde ik eindelijk niet meer aan de monitor. Pas op dag +10 tot en met +15 weer. Deze periodes zijn het meest risicovol, daarom doen ze dat.

Gisteren zat ik dus op dag +7. Dat betekend dat het alweer een week geleden is dat ik mijn transplantatie heb gehad. En zo wordt dat vanzelf een maand, dan maanden en uiteindelijk een jaar. Ik heb 2 belangrijke data’s die elk jaar terug zullen komen. 11 december (op nota bene mijn verjaardag) begon ik met mijn eerste chemo kuur. Dat zal altijd bijzonder blijven. Zo zal ook elk jaar 12 juli bijzonder blijven omdat ik toen natuurlijk mijn transplantatie heb gehad. Zo zijn er nog wel meer data’s die ik niet snel zal vergeten. Maar dit zijn voor mij de 2 belangrijkste. Hopelijk kom ik een beetje vlot uit de dip want dan gaat de pijn ook wat meer weg. Ik zit nu een week in de dip, en ze verwachten dat ik daar minimaal nog een week in zit. Maar er is ook een kans dat dat nog langer duurt. Voor nu ga ik weer even rustig aan doen, want ik ben sinds gisteren zo duf als een konijn van al die morfine.