Update

Vandaag mocht ik eindelijk weer op controle komen in het ziekenhuis. Deze keer zaten er 3 weken tussen, dus dat vond ik best wel even wennen. Ik had deze keer vooral veel behoefte om op controle te komen omdat ik natuurlijk wist dat ik een aantal uitslagen zou krijgen. Ten eerste zou ik horen of de stamcellen zijn aangeslagen en wat de status daar nu van is, wat ik uiteraard heel spannend vond. Helaas kon mijn arts daar wéér geen uitspraak over doen. Ze hebben vandaag bloed afgenomen om de mutatie te meten. Als ik over 2 weken weer op controle moet komen weten we wat de status daarvan is. Als de mutatie niet meetbaar meer is, zijn de stamcellen aangeslagen. En dan plannen we een nieuwe ronde stamcellen in. Ik moet dus weer even geduld hebben helaas. Maar ik weet zeker dat ik over 2 weken iniedergeval meer duidelijkheid heb. Eindelijk. Daarnaast was ik heel erg benieuwd naar mijn HB. Aangezien hij de vorige keer aanzienlijk was gezakt. Inmiddels zit hij weer keurig op 8,1. De dosering van mijn medicatie is 3 weken geleden gehalveerd en daarmee zijn ook de klachten minder geworden. En is dus gelukkig ook mijn HB weer wat hoger.

Ik hoopte daar natuurlijk al op, want een laag HB in combinatie met 1 groot gekkenhuis op het werk (gezien de salons weer open gingen en ik fulltime ramvol stond) hebben er voor gezorgd dat ik uiteindelijk tóch de afgelopen 2 weken thuis heb gezeten. Dit was wederom weer een ontzettend harde les voor mij. Ik ben heel erg over mijn eigen grenzen heengegaan waardoor ik nu op de blaren moet zitten. Mijn lichaam gaf continu signalen af dat ik te ver ging, en ik zag ze niet. Wellicht wilde ik ze ook niet zien. In mijn hoofd was ik nog steeds in ontkenning. Ik dacht zolang ik maar doe wat ik normaal ook doe is er niks aan de hand. Ik wilde niet toegeven aan het feit dat ik ‘weer ziek’ ben. Het bekende stukje acceptatie. Dat had ik meteen moeten doen. Het accepteren zoals het is en mij daarbij neerleggen. Maar dat heb ik natuurlijk weer niet gedaan. En ben ik gewoon doorgegaan totdat het niet meer ging.

Goed, daar heb ik inmiddels van geleerd. (Zegt ze nu heel wijs. Eerst zien dan geloven Emily) En heb ik 2 weken goed kunnen uitrusten. Ik ben gisteren weer begonnen met een paar uurtjes werken. Maar dan alleen hand-en-spandiensten. En dat was zo fijn. Fijn om weer op het werk te zijn, en iets nuttigs te doen. Ik vind mijn werk ontzettend leuk, en ik haal daar vaak voldoening uit. Zoals de meesten van jullie weten ben ik een kletskous die pas s’nachts als ze slaapt haar mond houdt. En zelfs dán praat ik soms nog. Dus op mijn werk kan ik die energie kwijt. Als ik alleen maar thuis zit vreet dat mij op. Dus ik vind het fijn dat ik weer een beetje ben begonnen met werken. Morgen ochtend werk ik ook weer een paar uurtjes. Aankomende maandag heb ik een gesprek met de bedrijfsarts. Die voor mij een re-integratie plan gaat maken. Zo hoop ik langzamerhand toch weer een beetje mee te kunnen draaien. En niet meer over mijn eigen grenzen heen te gaan.