Lieve Jill

Het voelt als de dag van gisteren, maar toch ben je vandaag al 2 jaar niet meer hier. Ik kan mij de dag en het moment nog steeds precies herinneren toen ik het vreselijke en verdrietige nieuws hoorde. Op dit moment komen ook alle emoties en gevoelens die ik die dag voelde weer naar boven, en ik voel de tranen stromen. Ik heb nog steeds zo ontzettend veel verdriet om jou. Ze zeggen dat dat met de jaren slijt, en dat je het een plekje moet geven. Maar dat lukt mij niet. Ik kan er ook nog steeds niet goed over praten. Misschien wil ik je op deze manier juist dicht bij me houden.

Er is zoveel wat ik wil schrijven, maar het lukt mij simpel weg niet om ze goed te verwoorden. Toch ga ik een poging wagen. Ik denk nog zovaak aan je. En ik mis je ontzettend. Er is zoveel wat ik met je zou willen delen. Mijlpalen, leuke nieuwtjes, maar ook de stomme dingen. Als ik dan weer eens in een dip zit, zou ik je zo graag willen spreken. Omdat ik weet dat jij mij daar weer uit kan halen. Ik had zo graag een bijzondere vriendschap met je willen opbouwen, en ik vraag mij vaak af hoe dat geweest zou zijn. Ik denk ook heel vaak aan je familie, hoe erg ik het vind dat zij jou moeten missen. En dat ik hoop dat het ondanks het verdriet, goed met ze gaat.

Lieve Jill, 11 juni zal voor mij altijd een beladen datum blijven. Maar ondanks dat, zal ik je ook altijd herinneren om hoe je was. Een bruisende spring in het veld, met een lieve glimlach. Ik ben blij dat ik je ontmoet heb en dat we ondanks de korte periode zoveel voor elkaar betekend hebben. Dat is mij veel waard. Ik weet dat je altijd om mij heen bent, en dat stelt mij gerust. Want ookal ben je niet meer hier, je zal er toch altijd zijn.