Weer even een update van mij. Er gaat nu steeds meer tijd tussen mijn controle afspraken zitten. En aangezien ik momenteel niet heel veel boeiends mee maak in mijn leven (althans, niet boeiend genoeg om jullie ervan op de hoogte te houden) wordt mijn blog ook wat stiller. Maar ik probeer jullie hier en daar toch nog een beetje mee te nemen in mijn (herstel) traject.
Mijn vakantie is ondertussen al weer een week voorbij. Ik heb echt niks, maar dan ook niks gedaan. Aan de ene kant is dat heerlijk, aan de andere kant geeft dat mij nooit echt een vakantie gevoel. Ik ben thuis gebleven. Daardoor gaat het huishouden en de boodschappen ook gewoon door. En aangezien ik nog steeds alleen woon, moet ik dat allemaal zelf doen. Maar goed, ik moet zeggen dat de vakantie mij wel goed heeft gedaan. Het is niet zo dat ik nu opeens niet meer moe ben zoals veel mensen om mij heen denken. “Ben je lekker uitgerust nu?” Is een vraag die ik veel krijg. En begrijpelijk. Voor een leek is dat misschien logisch. Maar feit is wel dat ik natuurlijk nog steeds zware medicatie slik, wat ervoor zorgt dat ik minder energie heb. Maar ik merkte wel dat ik in mijn vakantie voor het eerst niet overdag geslapen heb. Normaal slaap ik eigenlijk dagelijks een paar uur overdag. Soms bewust, soms onbewust. Maar het niet werken zorgde er denk ik voor dat ik energie overhield. Wat ik ontzettend fijn vond. Dat maakt het wel weer lastig om nu weer aan het werk te zijn, maar dat hoort er nou eenmaal bij.
Al heb ik wel het idee dat ik momenteel een goede balans heb gevonden tussen werk en vrije tijd qua hoeveelheid. En eigenlijk ook hoe ik mijn vrije tijd indeel. Ik merk om mij heen nog best wel wat onbegrip. Mensen vinden het raar dat ik niet meer dan 3 halve dagen kan werken, maar wel een fotoshoot kan hebben of een dagje weg ga. En ook dat is begrijpelijk. Ik kan mij voorstellen dat dat een beetje krom is voor de buitenwereld. Maar wat men niet weet is dat het voor mij haast noodzakelijk is om leuke dingen te doen. Niet alleen voor mijn mentale gemoedstoestand maar ook omdat ik juist energie krijg door dingen te doen waar ik van geniet. Ik tennis zelfs 1x in de week. Daar vinden mensen ook wat van. Maar ik ben iniedergeval gestopt met mij verantwoorden. En ik doe waar ik mij goed bij voel. En omdat het moet van mijn bedrijfsarts, natuurlijk. ;))
14 oktober moet ik weer op controle komen in het ziekenhuis. Ik verwacht niks geks, al heb ik vorig weekend wel opeens koorts gehad wat maar heel kort aanhield. Ik voel mij nu weer oké buiten wat keelpijn om. Toch ben ik dan altijd wel een beetje angstig, maar de koorts hield niet aan dus voor mij geen reden tot paniek. Het is tenslotte weer herfst, dus ik krijg ook ‘gewoon’ griep zoals jullie dat natuurlijk ook krijgen. Zo voel ik mij uiteindelijk toch weer een beetje normaal.
I GOT THIS 
Lieve Emily,
Wat een herkenbaar verhaal! Mijn dochter heeft Chronische dikke darm ontsteking waarvoor zij ook medicijnen gebruikt. Helaas heeft zij momenteel een opvlamming. Maar oh waar moeten jullie je toch doorheen vechten! In onze maatschappij lijkt alles maakbaar! Maar zo werkt het met je lichaam niet. En inderdaad lees ik met pijn in mijn hart hoe jij je net als mijn dochter steeds maar lijkt te moeten verantwoorden wanneer je ergens van geniet. Oh kan je dat wel? Oh gaat dat wel? enz. Onbegrip wanneer je een afspraak voor iets leuks toch af moet zeggen omdat je moe bent. Onbegrip omdat jij erover in zit dat men jou niet begrijpt…. Ik wil maar zeggen lieve sterke Emily, ik begrijp je! Je bent een kanjer! En voor de aankomende spannende tijd, heel veel kracht toegewenst. Wij duimen voor jou! 😘 Groetjes aan mama en Lisa
Linda Schimmel😘
LikeGeliked door 1 persoon