Uitslag

Bijna 3 weken geleden moest ik op controle komen in het ziekenhuis. Daarbij was er ook weer een extra buisje bloed afgenomen om op kweek te zetten zodat ze konden zien of de medicatie aan zou slaan of niet. De arts vertelde mij dat als het wel aan zou slaan, ik gewoon verder ga op dezelfde manier als dat ik de dasatinib nog zou slikken. Preventief medicatie slikken, om de mutatie te onderdrukken. En over een tijdje zou dan de dosis naar beneden gaan, zodat ik wat minder klachten ervaar. Aan de andere kant was er ook een kans dat de medicatie niet aan zou slaan natuurlijk. De arts vertelde dat als dat het geval zou zijn, ze qua medicatie niets meer voor mij kunnen betekenen en ik weer opnieuw een traject in moet inclusief stamceltransplantatie. Jullie begrijpen, de spanning zat hoog.

Een week na de controle had ik nog steeds geen uitslag. Ik belde naar het ziekenhuis en het bleek dat het lab een technische storing had. Erg vervelend als je op zo’n belangrijke uitslag zit te wachten, maar kan gebeuren. Is onmacht. Maar in mijn hoofd ging het natuurlijk helemaal verkeerd voordat ik dat wist. Alle scenario’s zijn wel 10x voorbij gekomen. Ik maakte mijzelf helemaal gek. Dus toen ik bijna 1,5 week later hoorde dat er een storing was, kreeg ik iets meer rust. De assistente vertelde mij dat ik zo snel mogelijk gebeld zou worden met de uitslag. Na bijna 2 weken wachten, belde mijn arts op dat ze de uitslag nog steeds niet hadden. Er was te veel tijd overheen gegaan om van mijn bloed nog een goede kweek te kunnen maken. En of ik zsm naar het Radboud wilde komen voor een nieuwe bloedafname. Ja inderdaad, ik hoor jullie zuchten. Maar toch ben ik afgelopen donderdag ‘even’ heen en weer gereden naar Nijmegen. Ik was nog geen 10 min binnen toen ik weer kon gaan. Parkeerkaartje nog nooit zo goedkoop geweest. Maar goed, het nieuwe bloed was binnen. Hopend op het beste.

Nu, na ruim 6 weken na het slikken van de nieuwe medicatie, heb ik eindelijk de uitslag binnen of de medicatie aanslaat of niet. Lieve mensen, ik kan jullie éíndelijk vertellen dat de medicatie aanslaat! Dat betekend dat ik gelukkig niet opnieuw het traject in moet. YES! Ik blijf wel onder strenge controle, en ik moet nu om de 2 weken op controle komen. Maar dat is het allemaal waard.

Hoe ik mij nu voel los van de uitslag? Mijn Hb heeft weer een flinke daling gemaakt naar 6. En schommelt inmiddels ergens tussen de 6 en 7. En dat voel ik natuurlijk. Daarnaast zit mijn lijf van mijn kruin tot aan mijn tenen onder de kleine onderhuidse bultjes. Maar los daarvan voel ik me wel oké. Ik merk dat de stress langzaam loslaat nu ik de uitslag weet. Want man, wat doet stress veel met je. Ik was even vergeten hoe dat ook alweer voelde. Ik merkte het aan mijn eetlust, nachtrust en humeur. Alles was door de war. Terwijl ik normaal gesproken echt wel stressbestendig ben. Maar goed, voor nu ga ik lekker genieten van dit goede nieuws en mij klaar maken voor mijn laatste weekje werken. Want hierna heb ik heerlijk 3 weken vakantie. En ik vind dat ik dat opzich wel verdiend heb, niet?