Update

Daar is ze weer. Het duurde deze keer wat langer voordat er een update kwam, omdat ik een bepaalde uitslag moest afwachten. Die ik natuurlijk graag met jullie wilde delen. Vorige week dinsdag ben ik begonnen met de 2e kuur, dus de eerste shift daarvan. Dat was nog even spannend. Want de week daarvoor was er bloed afgenomen om op kweek te zetten, zodat ze de mutatie weer konden meten. De vraag was of die nog steeds laag zou zijn, zoals de keer daarvoor. Of misschien wel gestegen zou zijn in de tussentijd. Dat zou natuurlijk slecht nieuws zijn. Want dan moet deze behandeling stoppen, omdat het dan zinloos is. De uitslag liet langer op zich wachten dan verwacht. Maar ik heb hem eindelijk binnen. De mutatie is gelukkig negatief. Ik weet nog niet waar de mutatie nu precies staat, want ik heb mijn arts niet gesproken. Maar het betekent iniedergeval dat de behandelingen door kunnen gaan gelukkig.

Vandaag ben ik weer in het ziekenhuis voor de tweede shift van de 2e kuur. Sterker nog, ik schrijf dit nu terwijl ik aangesloten lig aan het infuus. Ik merk nu dat mijn lijf er meer moeite mee begint te krijgen. Ik slaap slecht, dus ik ben onwijs moe. Waardoor ik toch weer vaker overdag slaap. Het is ook logisch allemaal, er gebeurd natuurlijk een hoop in mijn lijf momenteel. Dus het kon haast niet zo zijn dat ik er niks van zou merken. Ik moet er alleen wel zelf aan toegeven. Gelukkig doe ik dat (op mijn manier) ook. Voor het eerst. En dat werpt hopelijk zijn vruchten af straks.

Mijn bloedwaarden blijven trouwens ook stabiel nu. Het is al 2 weken geleden dat er voor het laatst bloed geprikt is. Dus dat zegt denk ik ook genoeg. Ik moet volgende week dinsdag nog 1 shift, en dan zit de 2e kuur erop. Zoals ik al verteld heb krijg ik rond de 28e weer een beenmergpunctie, zodat ze kunnen zien of de kuren zijn aangeslagen. Afhankelijk van die uitslag krijg ik wel/niet nog een 3e kuur. De 28e start ik sowieso met de nieuwe medicatie slikken. Voor nu nog wat onzekerheden dus. What’s new. Maar ik probeer het echt stap voor stap te bekijken. Anders maak ik mijzelf helemaal gek. Maar soms overvalt het gevoel van angst mij opeens. Tegelijkertijd met allemaal vragen. Ik probeer het te negeren. Dat lukt niet altijd. Dus dan probeer ik mij iniedergeval te realiseren dat dat gevoel normaal is. En ik het ook mag voelen, zolang ik er maar niet te lang in blijf hangen.