Thuis

Afgelopen vrijdag mocht ik uiteindelijk toch naar huis. De ophoging van de dosering is goed gegaan, en ik heb nergens last van gekregen. Inmiddels ben ik dus al een aantal dagen thuis met de cassette. Het mobiele infuus. En man, wat is dat wennen. Überhaupt moet ik heel erg wennen aan het weer thuis zijn. Ik merk dat het herstel ontzettend langzaam gaat. Ik doe niks anders dan in bed liggen of af en toe eten aan de keukentafel. Ik denk dat het fysieke herstel deze keer zwaarder is omdat ik deze kuur écht niks anders heb gedaan dan alleen maar liggen. En af en toe naar de wc of douche lopen 2 meter verder. Ik mocht deze kuur niet van mijn kamer af. En ik denk dat dat het grootste verschil nu maakt.

Tuurlijk heeft dat tijd nodig. Dat geef ik mijzelf ook. Ik ben 100x liever thuis dan daar in het ziekenhuis geloof mij. Maar tegelijkertijd vind ik het ook confronterend om thuis te zijn. Als je in het ziekenhuis ligt is het logisch dat je je ziek voelt, of met je ziekte bezig bent. Je hangt aan een infuus, krijgt medicatie, controles. Maar normaliter had ik dat thuis natuurlijk niet. Nu heb ik voor het eerst dat ik ook thuis direct met mijn ziekte bezig ben. Want die cassette zit 24/7 aan mij vast. En ik kan er maar niet aan wennen.

Wat een gedoe is dat zeg. Continu dat grote ding incl tas meeslepen met elke stap of beweging die ik zet. Hem elke keer verleggen als ik iets verderop moet pakken of moet zijn. Het lijntje is namelijk niet heel lang. En daarbij zie je nu letterlijk aan mij dat ik ziek ben. Een vollemaansgezicht mét toeters en bellen. De mensen die mij langer kennen of volgen weten dat ik er een hekel aan heb als mensen aan mij kunnen zien dat ik ziek ben. Nou, ik pak nu de volle prijs mee. Momenteel kom ik nog nergens, maar het is wel de bedoeling dat dat aankomende tijd gaat veranderen natuurlijk. En dit zorgt wel voor een drempel voor mij. Nogmaals, ik snap dat dit niet het ergste probleem is. Ik ben heel dankbaar dat het allemaal zo kan. Maar ik ben heel blij als deze kuur eindelijk voorbij is.

Gisteren heb ik de eerste cassette wissel in het ziekenhuis op de dagbehandeling gehad. Dat ging gelukkig allemaal vrij vlot. En tot nu toe gaat alles nog steeds goed. Aankomende woensdag is de tweede wissel weer. Ik hoop dat alles gewoon blijft gaan zoals het gaan moet. En dat ik snel door deze kuur heen ben.