Weer even een update voor jullie. Sinds afgelopen zaterdagmiddag ben ik weer lekker thuis. De wissel van de cassette is uiteindelijk helemaal goed gegaan in het ziekenhuis, en mijn bloedwaarden waren stabiel. Mijn artsen hadden dus geen reden om mij langer daar te houden. Ik denk dat zij vooral ook dachten laat haar alsjeblieft gaan, zij heeft wel weer genoeg op haar bordje gehad deze opname.
Vandaag moest ik weer naar het ziekenhuis om bloed te prikken en om de cassette te wisselen. Daarna had ik een gesprek met een arts. Mijn bloedwaarden zijn nog steeds stabiel. Mijn leverwaarden blijven zelfs aan het verbeteren! Dus dat is super fijn nieuws. Op naar de volgende wissel vrijdag.
Ik merk aan mijzelf dat ik het mentaal nog erg moeilijk heb. Naast mijn traject wat super zwaar is (en waar ik natuurlijk veel mee bezig ben mentaal) heb ik het daarnaast nog steeds heel moeilijk met het verlies van mijn vriendin Carmen. Ook is de fout van het ziekenhuis tijdens mijn opname mij niet in de koude kleren gaan zitten. Dus logisch dat het mentaal zwaar is. Maar tegelijkertijd merk ik ook dat ik dingen wegstop. De kuur die eraan zit te komen (de transplantatie) vergt veel aandacht en focus. Er zijn nu namelijk al voorbereidingen voor die kuur. De eerste kuur was spannend, maar de transplantatie kuur al helemaal. Hij is ook het meest intensief op heel veel vlakken. Dus ik ga nu voorzichtig op de overlevingsstand merk ik. Alle focus op mijzelf en de kuren. Geen tijd voor alles eromheen. Dat kan wachten. Zo voelt het althans. En ik weet niet of dat juist goed of slecht is.
Soms weet ik het ook even niet meer allemaal. Ik word maar heen en weer gesleurd voor mijn gevoel. En ik kan niks anders doen dan mij eraan over geven. Natuurlijk ben ik blij met de goede en stabiele bloeduitslagen van vandaag. Maar ik ben altijd sceptisch. Toevallig genoeg kreeg ik vandaag toen ik nét de deur achter mij dicht wilde trekken een lieveheersbeestje op mijn arm. Dat gebeurd normaal gesproken wel vaker, maar het was nu al een tijdje geleden. Ik zag het daarom ook als een positief teken. Uitgerekend nu. Dus ik dénk dat het allemaal wel goed komt. Breathe in, breathe out.
I GOT THIS 
Fijn weer even van je te horen. Want ik was benieuwd of je inmiddels naar huis mocht. En gelukkig lees ik dat dat het geval is.
En ook al die goede waardes geven de burger weer moed.
Ik lees hoe je beschrijft hoe je worstelt met de situatie waarin je nu zit.
En dat is natuurlijk niet gek, vroeg me wel af of je ook begeleiding hebt van psychologen. Want dat lijkt me eerlijk gezegd wel iets wat bij het traject hoort waarin je nu zit. Elke hulp op mentaal vlak is dan meer dan welkom en ook heel erg nodig. Want zoals je zegt…je eigen situatie is heel lastig en spannend en het verlies van Carmen is natuurlijk ook heel zwaar. Kortom….. doe dit niet alleen en vraag los van het medische vlak ook psychische hulp.
Maar voor nu ben je in ieder geval in je eigen omgeving. En ik duim voor je dat je vrijdag ook weer een goede uitslag krijgt.
Lieve groet uit tonden
LikeLike