Goodbye

Als jullie dit bericht lezen ben ik overleden. Op de datum van dit bericht. Het nieuws was natuurlijk al een tijd duidelijk dat ik uitbehandeld was. En op 3 januari heb ik te horen heb gekregen dat de ziekte aanzienlijk toe aan het nemen was, en het niet heel lang meer zou duren. Maar nu vind ik het heel gek om deze blog bij voorbaat te schrijven. Want ik zelf weet mijn exacte datum van overlijden en hoe alles exact is verlopen natuurlijk niet. En dat kan ik jullie dus (helaas) ook niet vertellen. Behalve dan de datum van overlijden. Want ik heb er bewust voor gekozen mijn nabestaanden alleen op de publiceer knop te laten drukken vandaag zodra het zover zou zijn. Maar verder geen inbreng te hebben in mijn blog. Want het is mijn blog. Die ik altijd zelf heb geschreven. Dus ik wilde jullie, zoals ik ben in eigen regie en eigenwijsheid, natuurlijk op de hoogte houden en mijn blog zelf na ruim 5 jaar afsluiten.

En dat is heel gek. Want 5 jaar is lang. En mijn blog is een mega groot onderdeel van mijn leven geweest. Ik had jaren geleden toen ik begon nooit verwacht dat het tot dit zou uitbloeien. Ik heb (zonder ego over te komen, oké een klein beetje dan ;)) ook nog steeds veel volgers en lezers tot op de dag van vandaag want dat kan ik zien aan de statistieken. Zelfs in het afgelopen jaar 2023 had ik nog 18,3k weergaven en ruim 3000 bezoekers. Dat vond ik toch de moeite waard om door te gaan en ik waardeer het echt enorm dat er nog steeds zoveel mensen geïnteresseerd zijn. Dank jullie wel daarvoor. Vooruit, nu ik tóch bezig ben wil ik dan ook even melden dat mijn blog op de piek zat in 2019 met 80,7k weergaven en 14,7k bezoekers. Met op de dag van vandaag ook nog eens ruim 100 abonnees. Echt heel bijzonder. Daar ben ik eerlijk gezegd ook heel trots op. Dit heb ik nooit met jullie gedeeld maar dit vind ik stiekem wel heel leuk om te doen. Ik ben onwijs dankbaar daarvoor.

Nou goed, genoeg opgeschept. Ik lijk haast wel een spook die aan het praten is. Want ik ben er natuurlijk niet meer. De strijd is voorbij. Mijn strijd is voorbij. Het enige wat ik hoop is dat het rustig verlopen is. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik dát verdiend heb na ruim 5 jaar toch veelal lijden. Begrijp mij niet verkeerd, in de afgelopen 5 jaar heb ik ook heel veel moois meegemaakt en bereikt. Veel fijne, lieve, nieuwe mensen ontmoet. Waar ik onwijs dankbaar voor ben. Veel bereikt qua carrière. Het was niet alleen maar ellende. Maar qua ziekte beeld sloeg het natuurlijk helemaal nergens op. De afgelopen tijd heb ik als zwaar ervaren. Logisch, als je hele lijf verkankerd is maar je hoofd niet. Dus hopelijk ervaar ik nu eindelijk de rust waar ik naar verlangde. Ik ga er vanuit van wel. Eindelijk. Lieve mensen, misschien tot ooit. Veel liefs, Emily. ॐ