De dag dat mijn wereld instortte. De dag dat de grond onder mijn voeten wegviel. De dag waarop ik te horen kreeg dat ik acute lymfatische leukemie heb.
Vele van jullie wisten waarschijnlijk al dat het niet goed met mij ging. Lichamelijk en mentaal niet. Ik zat daarom al vanaf augustus thuis met een burn out. Na een tijdje begon ik me lichamelijk slechter te voelen maar ik dacht dat hoort erbij als je een burn out hebt. De laatste maand voelde ik mij fysiek zo slecht dat ik allerlei klachten kreeg waardoor ik weinig tot niks meer kon. Afgelopen twee weken was dat zo erg gevorderd dat ik niet meer zelfstandig kon lopen.
Ik zal even bij het begin van dit proces beginnen. Want hoe kom je achter zo’n diagnose? Woensdag 28 november ben ik s’ochtends naar de huisarts gegaan om bloed te prikken. Diezelfde dag om 16:00 werd ik gebeld door de huisarts dat ze mijn uitslag al hadden en dat ik zware bloedarmoede had. Mijn waardes waren 2,4. (Normaal liggen ze tussen de 7,5-11) Ze vertelde me dat ik opgenomen moest worden in het ziekenhuis voor een bloedtransfusie. Ik schrok me rot natuurlijk. Maar het was wel heel fijn dat ik wist wat er aan de hand was. Diezelfde avond werd ik gebeld dat ik de volgende dag om 10u naar het ziekenhuis moest om nogmaals bloed te prikken en om 11u een afspraak had bij de internist. Zo gezegd zo gedaan. Ik zou horen wat er precies met mijn bloedwaardes aan de hand was, daarna een bloed transfusie krijgen en s’avonds weer naar huis gaan. Dat was het plan.
Nou dát liep even anders. Om 11u kreeg ik binnen 10 minuten het nieuws dat ik er vanuit moest gaan dat het leukemie zou zijn. De minuten daarop kan ik me niet meer herinneren. Alles vloog aan me voorbij. Binnen no time kreeg ik een beenmergpunctie en binnen no time werd ik opgenomen met een zak bloed aan mn arm. En om 17:00 was het moment daar. Ik kreeg de definitieve uitslag dat ik acute lymfatische leukemie heb.
Op zo’n moment zijn alle clichés waar. Er schieten wel 1000 vragen en beelden door je hoofd. Maar de belangrijkste vraag voor mij was, ga ik dit overleven? Gelukkig handelen ze heel snel in het ziekenhuis en ben ik opgenomen in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Deze week ben ik nog op en af thuis om te beginnen aan mijn prednison kuur om tevens mezelf voor te bereiden op mijn chemotherapie.
Ik heb een hele lange en zware weg te gaan. Maar degene die mij goed kennen zullen weten dat het bij mij altijd alles of niets is dus dat ik er vol tegenaan ga. Gelukkig heb ik mijn lieve familie, schoonfamilie, en vrienden die mij er allemaal doorheen zullen trekken. I GOT THIS. ❤️
I GOT THIS 
Wat knap van je om met een blog te beginnen.
Wij zullen je zeker volgen wij wensen jou en leander heel veel sterkte toe.
Ik moet nog een beetje uitzoeken hoe ik berichten jan plaatsen want misschien doe ik het niet goed. Het lijkt me in ieder geval wel fijn voor je dat je ook reactie krijgt van je “volgers” op je berichtjes. Dat ga ik dus zeker doen. Beetje tijdverdrijf voor je 👍. Lieve groet uit Kaapstad. Frederik en Elly
LikeGeliked door 1 persoon