Littekens

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik mijn eierstok operatief heb laten verwijderen. Ik weet nog goed hoe zenuwachtig ik was, want ik was nog nooit geopereerd. Ik vond het ook spannend omdat dit het enige in mijn hele traject was, waar ik zelf invloed op had. Dit was niet noodzakelijk. Dit was geen must. Ik mocht zelf de keuze maken of ik mijn eierstok wilde laten verwijderen om hem tevens in te laten vriezen of niet. Uiteraard heb ik er voor gekozen om het wel te doen. Maar het was toen best gek om eens zelf een beslissing te moeten maken. Maar ik sta nog steeds achter mijn beslissing.

Ik vind het de laatste tijd wel moeilijker merk ik. Zeker omdat mijn leven weer zo goed als normaal aan het worden is. Nu ben ik niet meer bezig met overleven of herstellen. Dat is geweest en voorbij. Dus nu komen alle andere dingen naar boven die ik tijdens mijn traject weggestopt heb omdat dat geen prioriteit had. Dit zijn dingen die ik zelf moet verwerken. Maar zoals ik al zei vind ik het soms wel lastig. Als ik bijvoorbeeld mijn vriendinnen over kinderen hoor praten, of als ik een zwangere vrouw zie. Ik weet niet of dat ooit minder wordt. Ik denk dat die pijn er altijd zal blijven zitten dat ik momenteel onvruchtbaar ben.

Ergens heb ik nog steeds wel goede hoop voor de toekomst. Ze zijn heel druk bezig met nieuwe technieken ontwikkelen en bovendien lukt het al bij dieren. Maar aan al dat onzekere heb ik niks. Het is voor mij ook lastig om nu een nieuwe relatie aan te gaan want wat moet ik zeggen? Ik kan moeilijk zeggen ik kan nu geen kinderen krijgen maar over een aantal jaar misschien wel maar misschien ook niet. Ik merk dat ik dat heel erg lastig vind. Ook om die onzekerheid mee te geven aan mijn toekomstige partner. Maar ik kom er wel uit, zulke dingen hebben nou eenmaal tijd nodig. Voor vandaag is het weer even een dag om erbij stil te staan. Al met al is het natuurlijk het aller belangrijkste dat ik weer gezond ben en mijn normale leven weer terug krijg.